Atmarpanastuti - Sloka 50

आत्मार्पणस्तुतिरियं भगवन्निबद्धा

यद्यप्यनन्यमनसा न मया तथापि ।

वाचापि केवलमयं शरणं वृणीते

दीनो वराक इति रक्ष कृपानिधे माम् ॥ ५०॥

इति श्रीमदप्पय्यदीक्षितेन्द्राणां कृतिश्वन्यतमा आत्मार्पणस्तुतिः सम्पूर्णा ।

Atmarpanastuti - Sloka 49

सर्वं सदाशिव सहस्व ममापराधं

मग्नं समुद्धर महत्यमुमापदब्धौ ।

सर्वात्मना तव पदाम्बुजमेव दीनः

स्वामिन्ननन्यशरणः शरणं प्रपद्ये ॥ ४९॥

Atmarpanastuti - Sloka 48

उदरभरणमात्रं साध्यमुद्दिश्य नीचे-

ष्वसकृदुपनिबद्धामाहितोच्छिष्टभावाम् ।

अहमिह नुतिभङ्गीमर्पयित्वोपहारं

तव चरणसरोजे तात जातोऽपराधी ॥ ४८॥

Atmarpanastuti - Sloka 47

न किंचिन्मेनेऽतः समभिलषणीयं त्रिभुवने

सुखं वा दुःखं वा मम भवतु यद्भावि भगवन् ।

समुन्मीलत्पाथोरुहकुहरसौभाग्यमुषिते

पदद्वन्द्वे चेतः परिचयमुपेयान्मम सदा ॥ ४७॥

Atmarpanastuti - Sloka 46

बलमबलममीषां बल्बजानां विचिन्त्यं

कथमपि शिव कालक्षेपमात्रप्रधानैः ।

निखिलमपि रहस्यं नाथ निष्कृष्य साक्षात्

सरसिजभवमुख्यैः साधितं नः प्रमाणम् ॥ ४६॥

Atmarpanastuti - Sloka 45

विहर पितृवने वा विश्वपारे पुरे वा

रजतगिरितटे वा रत्नसानुस्थले वा ।

दिश भवदुपकण्ठं देहि मे भृत्यभावं

परमशिव तव श्रीपादुकावाहकानाम् ॥ ४५॥

Atmarpanastuti - Sloka 44

विविधमपि गुणौघं वेदयन्त्यर्थवादाः

परिमितविभवानां पामराणां सुराणाम् ।

तनुहिमकरमौले तावता त्वत्परत्वे

कति कति जगदीशाः कल्पिता नो भवेयुः ॥ ४४॥

Atmarpanastuti - Sloka 43

आलेपनं भसितमावसथः श्मशानं

अस्थीनि ते सततमाभरणानि सन्तु ।

निह्नोतुमीश सकलश्रुतिपारसिद्धं

ऐश्वर्यमम्बुजभवोऽपि च न क्षमस्ते ॥ ४३॥

Atmarpanastuti - Sloka 42

भिक्षावृत्तिं चर पितृवने भूतसङ्घैर्भ्रमेदं
विज्ञातं ते चरितमखिलं विप्रलिप्सोः कपालिन् ।
आवैकुण्ठद्रुहिणमखिलप्राणिनामीश्वरस्त्वं
नाथ स्वप्नेऽप्यहमिह न ते पादपद्मं त्यजामि ॥ ४२॥

Atmarpanastuti - Sloka 41

स्वप्ने वापि स्वरसविकसद्दिव्यपङ्केरुहाभं
पश्येयं किं तव पशुपते पादयुग्मं कदाचित् ।
क्वाहं पापः क्व तव चरणालोकभाग्यं तथापि
प्रत्याशां मे घटयति पुनर्विश्रुता तेऽनुकम्पा ॥ ४१॥

Atmarpanastuti - Sloka 40

चारुस्मेराननसरसिजं चन्द्ररेखावतंसं

फुल्लन्मल्लीकुसुमकलिकादामसौभाग्यचोरम् ।

अन्तःपश्याम्यचलसुतया रत्नपीठे निषण्णं

लोकातीतं सततशिवदं रूपमप्राकृतं ते ॥ ४०॥

Atmarpanastuti - Sloka 39

अन्तर्बाष्पाकुलितनयनानन्तरङ्गानपश्यन्

अग्रे घोषं रुदितबहुलं कातराणामश्रुण्वन् ।

अत्युत्क्रान्तिश्रममगणयन् अन्तकाले कपर्दिन्

अङ्घ्रिद्वन्द्वे तव निविशतामन्तरात्मन् ममात्मा ॥ ३९॥

Atmarpanastuti - Sloka 38

काले कण्ठस्फुरदसुकलालेशसत्तावलोक-

व्याग्रोदग्रव्यसनिसकलस्निग्घरुद्धोपकण्ठे।

अन्तस्तोदैरवधिरहितामार्तिमापद्यमानो-

ऽप्यङिघ्रद्वन्द्वे तव निविशतामन्तरात्मन् ममात्मा॥ ३८॥

Atmarpanastuti - Sloka 37

कीटा नागास्तरव इति वा किं न सन्ति स्थलेषु
त्वत्पादाम्भोरुहपरिमलोद्वाहिमन्दानिलेषु ।
तेष्वेकं वा सृज पुनरिमं नाथ दीनार्त्तिहारिन्
आतोषान्मां मृड भवमहाङ्गारनद्यां लुठन्तम् ॥ ३७॥

Atmarpanastuti - Sloka 36

न त्वा जन्मप्रलयजलधेरुद्धरामीति चेद्धीः

आस्तां तन्मे भवतु च जनिर्यत्र कुत्रापि जातौ ।

त्वद्भक्तानामनितरसुखैः पादधूलीकिशोरैः

आरब्धं मे भवतु भगवन् भावि सर्वं शरीरम् ॥ ३६॥

Atmarpanastuti - Sloka 35

भुङ्क्षे गुप्तं बत सुखनिधिं तात साधारणं त्वं

भिक्षावृत्तिं परमभिनयन्मायया मां विभज्य ।

मर्यादायाः सकलजगतां नायकः स्थापकस्त्वं

युक्तं किं तद्वद विभजनं योजयस्वात्मना माम् ॥ ३५॥

Atmarpanastuti - Sloka 34

माता तातः सुत इति समाबध्य मां मोहपाशै- 

रापात्यैवं भवजलनिधौ हा किमीश त्वयाऽऽप्तम् । 

एतावन्तं समयमियतीमार्तिमापादितेऽस्मिन् 

कल्याणी ते किमिति न कृपा कापि मे भाग्यरेखा ॥ ३४॥

Atmarpanastuti - Sloka 33

एतावन्तं भ्रमणनिचयं प्रापितोऽयं वराकः
श्रान्तः स्वामिन्नगतिरधुना मोचनीयस्त्वयाहम् ।
कृत्याकृत्यव्यपगतमतिर्दीनशाखामृगोऽयं
संताड्यैनं दशनविवृतिं पश्यतस्ते फलं किम् ॥ ३३॥

Atmarpanastuti - Sloka 32

अत्यन्तार्तिव्यथितमगतिं देव मामुद्धरेति
क्षुण्णो मार्गस्तव शिव पुरा केन वाऽनाथनाथ ।
कामालम्बे बत तदधिकां प्रार्थनारीतिमन्यां
त्रायस्वैनं सपदि कृपया वस्तुतत्त्वं विचिन्त्य ॥ ३२॥

Atmarpanastuti - Sloka 31

सर्वज्ञस्त्वं निरवधिकृपासागरः पूर्णशक्तिः 

कस्मादेनं न गणयसि मामापदब्धौ निमग्नम् । 

एकं पापात्मकमपि रुजा सर्वतोऽत्यन्तदीनं 

जन्तुं यद्युद्धरसि शिव कस्तावतातिप्रसङ्गः ॥ ३१॥